Kumdan Kaleler

Çocukların en sevdiği şeydir sahilde kumdan kaleler yapmak. Bir dalga gelip yıksa bile aynı azimle tekrar yaparlar. Dalgalarla kavga ederler. Enerjilerini tekrar kale yapmaya harcarlar bunun yerine. Zaman geçip büyüdükçe bu çocuksu motivasyonunu kaybetmeye başlarlar. Kimi zaman bütün dünyayı kalelerini yıkmaya çalışan dalga olarak görürler. Hepsiyle savaşmaya çalışırlar. Tek başına hissederler kendini. Bazense yardım etmek isteyenleri red ederler. Elini tutmak isteyenlerden kaçarlar. Oysa unutmuştur ki kaleler beraber yapılınca daha güçlüdür. Elele olunca yıkılanlar kolayca kurulur. Çocukken yaşadığı herşey mümkün hissi terk etmişlerdir. Aslında sadece yaşananlardan dolayı bir yerlere saklanmışlardır. Yapmak yerine mücadele etmeye harcarlar enerjilerini.

Oysa sürekli dalgalarla mücadele yorar insanı. Enerjisini ve umudunu tüketir. Cesaretini kırar. Yeniden başlama motivasyonun temel kaynağı bence dalgaları kabul etmekten başlar. Her bir yıkılan kaleyi daha iyisini yapma fırsatı olarak görmekle beslenir. Mükkemmel olmaya gerek yok. Tek başına her şeyin üstesinden gelmeye çalışmaya gerek yok. Yardımları sevgiyle kabul etmeli ve hatta gerekiyorsa talep etmekten çekinmemeli. Unutmayın ki siz ihtiyaçlarınızı söylemezseniz insanlar sizin neye ihtiyacınız olduğunu bilemezler. Çocuklara bakın annelerine ne istediklerini hiç çekinmeden söylerler. Sevgi istiyorlarsa bunu talep ederler. Çocuk olmasanızda talep etmekten çekinmeyin. Kumdan kalelerinizi dalgalara karşı savunmaya enerjinizini harcayağınıza yenilerini yapmaya ve yapmanın kendisinden keyif almaya odaklanın.